Wilkołaki od zawsze budziły ludzkie przerażenie. Za dnia są zwykłymi ludźmi, w nocy przy pełni księżyca przeobrażają się w krwiożercze bestie, atakują wszystko, co tylko stanie im na drodze, nawet swoich bliskich. Według mitów i legend w wilkołaki zmieniają się osoby, które zostały ukąszone przez taką bestię, ale także osoby, na które ktoś rzucił śmiertelną klątwę. Postacie te istniały już wyobraźni ludzkiej w czasach starożytnej Grecji, na, co dowodem jest mit o Likaonie. Szesnasty i siedemnasty wiek, czyli czasy renesansu i baroku, to okres, w którym ludzie, byli przekonani, że ludzie zmieniają się w wilkołaki, tylko, kiedy podpiszą cyrograf z diabłem. Szatan obiecuje, że po przemianie człowiek będzie miał siłę dokonać srogiej zemsty, której obecnie w związku z ograniczeniami fizycznymi, nie jest w stanie wykonać. Okazuje się, że obecnie przykład wilkołactwa naprawdę istnieje w psychologii, a występuje, kiedy człowiek naprawdę uwierzył, że jest wilkiem lub innym dzikiem zwierzęciem, mimo tego, że nie wystąpiły żadne cechy fizyczne, jest on bardzo niebezpieczny dla otoczenia.
